FEDERACJA POLEK W KANADZIE
OGNIWO NR 8 W OTTAWIE

H I S T O R I A


Ogniwo nr 8 w Ottawie
1964 - 2002

Ogniwo # 8 Federacji Polek w Kanadzie powstało 11 września 1964 roku, gdy przyjechała do Ottawy dr Krystyna Żurowska, członek Zarządu Głównego Federacji i zwróciła się do Ewy Konopackiej z prośbą o założenie Ogniwa w Ottawie. Początkowo były tylko cztery członkinie: Ewa Konopacka, Weronika Ramik, Regina Forester i Józefa Czerwińska. Nie było zarządu, tylko wspólne plany, decyzje i praca. Dopiero jak doszło więcej członkiń powstał zarząd.

Ogniwo zgłosiło swój udział w pracach Kongresu Polonii Kanadyjskiej i postanowiło wejść również w nurt życia kanadyjskiego. Nawiązało więc współpracę z Ottawa Council of Women, gdzie od roku 1965 ma stałą delegatkę Ogniwa. Okresowo członkinie Ogniwa # 8 pełniły funkcje w zarządzie tej organizacji. Teresa Miszkiel i Regina Forester były przez pewien czas wiceprzewodniczącymi Council of Women, Wera Ramik i Elżbieta Kołodziej pełniły odpowiedzialne funkcje. Regina Forester piastowała przez dwa lata funkcję "membership secretary". Ogniwo # 8 przez cały czas brało żywy udział w pracach Council of Women; raz nawet stanęło w silnej opozycji przeciwko decyzji większości. Prezeska i delegatka Ogniwa głosowały przeciwko przerywaniu ciąży. Niestety rezolucja przeszła większością głosów; prezeska Ogniwa, Maka Sozańska, wysłała specjalny list jako protest. Ogniwo, reprezentowane przez Przewodniczącą Krystynę Makomaską, wzięło udział w uroczystościach z okazji 100-lecia założenia Council of Women oraz w przyjęciu w City Hall 16 stycznia 1994 roku. Dwa lata później w domu kolejnej przewodniczącej Ewy Zadarnowskiej odbył się uroczysty obiad na cześć delegatek z International Council of Women z USA i Kanady.

Ogniwo zostało również członkiem Citizenship Council i odtąd, gdy przychodzi kolej, podejmuje w imieniu społeczności polskiej podwieczorkiem i serdecznym słowem nowych obywateli Kanady. Ogniwo utrzymuje kontakt z Citizen's Committee of Immigration, który w szeregu wypadkach kierował się do Ogniwa o udzielenie pomocy i mieszkania osiedlającym się rodzinom polskim w Ottawie. Była to bardzo intensywna praca, zwłaszcza w okresie po-solidarnościowym.

Ogniwo podejmowało się na przestrzeni lat szeregu akcji mających na celu wyjście poza środowisko czysto polskie. W maju w 1969 i w maju w 1972 Ogniwo zorganizowało dwa odczyty w języku angielskim, na które zaprosiło m. in. przedstawicielki z Ottawa Council of Women przy tej okazji podana była kolacja). Pierwszym był odczyt prof. Tadeusza Josta, geografa. Tematem były wrażenia z podróży po Polsce ilustrowane przeźroczami. Drugi odczyt, pt. "Polish contribution to the development of Canada" wygłosił dr Kos-Rabcewicz. Obaj prelegenci byli profesorami Uniwersytetu w Ottawie. Na zaproszenie "Canadian Craftsmen's Association" Ogniwo urządziło stoisko z eksponatami polskiej sztuki ludowej w National Arts Centre. Odbył się też "minibazar" w oknie wystawowym w centrum miasta. Ogniwo stale brało udział w "Homelands - Les Patries" mając swoje stoisko ze sztuką ludową i eksponatami artystycznymi.

W grudniu w 1967 r. Ogniwu # 8 przypadł miły obowiązek wręczenia w imieniu Zarządu Głównego Federacji daru dla National Museum, w postaci ludowych polskich instrumentów muzycznych o wartości zabytkowej. Kontakt z Muzeum powtórzył się w 1974 r. z okazji ogólno-kanadyjskiego Zjazdu Federacji gdy został wręczony jego przedstawicielom cenny pas słucki, dar śp. dr Krystyny Żurowskiej i oryginalny kostium łowicki, dar Ogniwa # 8.

Walny Zjazd Federacji odbył się w roku 1974 w Ottawie dla upamiętnienia 10-cia założenia Ogniwa # 8. Odbyła się uroczysta inauguracja z udziałem oficjalnej reprezentacji kanadyjskiej. Obrady były ożywione i owocne i dotąd jest wspominana serdeczna, koleżeńska atmosfera spotkania, uświetnionego bankietem i balem. Zasługą zarządu Ogniwa pod przewodnictwem p. Danuty Hauck było uzyskanie od władz federalnych funduszu, który ułatwił przyjazd do Ottawy delegatkom z odległych Ogniw.

Był też IX Walny Zjazd Federacji Polek z całej Kanady, który odbył się w Ottawie, 16 -19 maja 1986 roku. Gospodynią, wraz z całym Ogniwem, była Zofia Zawidzka. Ogniwo # 8 przyjęło wszystkich serdecznie ze staropolską gościnnością.

Po raz trzeci Ottawskie Ogniwo # 8 gościło delegatki na XIII Walnym Zjeździe Federacji Polek, który się odbył 21 - 24 maja 1999 roku. Organizatorki zjazdu pod przewodnictwem Ewy Zadarnowskiej zadbały o zapewnienie uczestniczkom różnych atrakcji: wycieczki do Parlamentu, przejażdżki statkiem z (obiadem) po kanale, wieczoru artystycznego i prywatnego przyjęcia dla delegatek u Ewy Konopackiej, naszej członkini.

W 1975 roku został zaoszczędzony mały fundusz, z którego odsetki pozwoliły ufundować skromne stypendium wypłacane studentowi, który na wydziale Slawistyki na Uniwersytecie Ottawskim studiował język polski. Stałą troską Federacji jest byt katedry polonistyki i utrzymanie zainteresowania językiem polskim młodego pokolenia. Oto szczegóły: stypendium dla studenta studiującego język polski na Uniwersytecie Ottawskim nie mogło być mniejsze niż $200.00. Pierwsze stypendium zostało wręczone studentowi Edwardowi Ozog w 1975 roku. W 1996 dzięki wysiłkom Zarządu Ogniwa, z jego Ówczesną przewodniczącą Ewą Zadarnowską, stypendium to zostało dwukrotnie powiększone przez Uniwersytet Ottawski. Było ono dorocznym wydarzeniem aż do roku 1999, kiedy nie było odpowiedniego kandydata. Sytuacja zmieniła się w 2002 roku - kandydatką została Francuzka, która otrzymała stypendium $250 od Ogniwa, powiększone do $750 przez Uniwersytet Ottawski.

Niezaprzeczalną zasługą Ogniwa jest wprowadzenie języka polskiego jako "credit course" do szkół kanadyjskich. Prace wstępne były trudne. Należało sporządzić statystykę dzieci polskich, uczęszczających do różnych szkół kanadyjskich i ankietę dla rodziców i młodzieży. Wysiłek ten został uwieńczony powodzeniem w 1975 roku kiedy Ottawa School Board zatwierdził naukę języka polskiego (credit course). W tę pracę najbardziej były zaangażowane panie: Danuta Krzaniak, Natalia Jeffreys i Józefa Król; ta ostatnia była przez wiele lat akredytowana jako wykładowczyni języka polskiego na poziomie klasy 10-tej i 11-tej.

Rokrocznie aż do roku 1992 Fundacja Mickiewiczowska organizowała na tutejszym Carleton University odczyty na tematy dotyczące polskiej kultury. Po odczycie, Ogniwo tradycyjnie podejmowało lampką wina przybyłych na odczyt gości z ottawskiego środowiska kulturalnego. Inną z takich inicjatyw, było urządzenie przez Ogniwo przyjęcia w nowo powstałym National Arts Centre z okazji wystawienia przez zespół aktorów ze Stratford trzech jednoaktówek Sławomira Mrożka. Na przyjęciu oprócz autora i aktorów byli przedstawiciele Arts Centre i inni liczni zaproszeni goście. Oprócz odczytów Fundacji Mickiewiczowskiej odbywały się co jakiś czas odczyty różnych wybitnych osobistości świata kultury organizowane dla Polonii przez nasze Ogniwo, często przy współpracy z innymi polonijnymi organizacjami.

Członkinie Ogniwa wzięły udział w uroczystym odsłonięciu Tablicy Pamiątkowej upamiętniającej dorobek licznych polskich profesorów wykładających na Uniwersytecie Ottawskim.

Innym sposobem przekazywania kultury polskiej na zewnątrz było organizowanie koncertów i spektakli teatralnych. W marcu 1971 r. członkinie były gospodyniami na przyjęciu zorganizowanym przez Kongres na koncercie naszego wybitnego pianisty Marka Jabłońskiego. W roku Kopernika okazały pomoc specjalnemu komitetowi wyłonionemu przez Kongres dla uczczenia urodzin wielkiego astronoma. Ogniwo # 8 podjęło się wtedy uszycia kostiumów dla okolicznościowego widowiska pt. "Kopernik Żywy", które zostało przetłumaczone na język angielski i wystawione na zakończenie Roku Kopernikowskiego w National Arts Centre. Widowisko było dużym sukcesem artystycznym i propagandowym. Ogniwo dołożyło też sporą sumę do ogólnopolonijnej akcji ufundowania spektrografu dla Uniwersytetu Toruńskiego poprzez zorganizowanie koncertu przybyłej z Polski pianistki Teresy Rutkowskiej. Piękny koncert przy świecach odbył się w salonie National Arts Centre. W 1979 roku odbyły się na Uniwersytecie Ottawskim dwa koncerty niewidomego pianisty z Polski Edwina Kowalika. Następnym koncertem był koncert skrzypcowy Doroty Anderszewskiej, który odbył się w Bibliotece Narodowej w Ottawie w 1994 roku.

Organizowanie koncertów nasiliło się z chwilą gdy przewodniczącą została Ewa Zadarnowska, która jest wielką miłośniczką muzyki i poezji. Pod jej energicznym kierownictwem Ogniwo # 8 zorganizowało w ciągu ośmiu lat 13 koncertów i spektakli muzyczno - poetyckich. Pierwszym był "Wieczór Poezji" Zofii Zawidzkiej, naszej członkini, na który złożyły się recytacje z akompaniamentem muzycznym pp. Jasińskiego i Kielara. Wiersze pochodziły z tomiku "Czarne Bzy" wydanego z pomocą Federacji Polek.

Przez następne lata odbyły się koncerty: w 1995 roku - koncert fortepianowy Anny Rogińskiej i śpiewaczki Barbary Szarek; koncert był nagrany przez Rogers TV, recital śpiewaczki operowej Marii Knapik-Sztramko, wieczór poezji Wisławy Szymborskiej. pomoc w urządzaniu koncertu artystów słowiańskich w Hull'u, koncert fortepianowy Pauli Kwiatkowskiej, Koncert Jesienny Muzyki Polskiej pt. "Od Chopina do teraz", koncert najpiękniejszych pieśni operetkowych z udziałem Barbary Szarek - sopran, Janusza Wolnego - baryton, Małgorzaty Dakowskiej - wiolonczela, Anny Moszczyńskiej - fortepian i Janusza Pietrzaka - skrzypce, wieczór literacko-muzyczny "Romantyzm w poezji i muzyce", ponownie recital śpiewaczki operowej Marii Knapik-Sztramko, recital fortepianowy Bereniki Zakrzewskiej (nagrywany przez dwie stacje telewizyjne), koncert pt. "Man and his music" w 150 rocznicę śmierci Chopina przygotowany przez naszą członkinię Ewę Karpińską. Dochód z listopadowego nadzwyczaj udanego koncertu p. Marii Knapik-Sztramko w 2000 roku, zainicjowany przez Ludwikę Rzepecką, został przeznaczony na Fundusz Młodzieżowy im. Jadwigi Dobruckiej; koncert fortepianowy Pauli Kwiatkowskiej na Fundację Charytatywną KPK, spektakl kabaretowy Barbary Szarek, Jana Porowskiego i Anny Moszczyńskiej oraz cały dochód z koncertu regionalnego zespołu "Kaszuby" z polskich Kartuz oraz Koncertu Chóru Akademickiego z Poznania, został wręczony wykonawcom.

Koncerty udawały się dzięki ogromnego wkładowi pracy komitetów organizacyjnych. Najczęściej należały do nich panie Bronisława Nawrot, Barbara Woźniak, Czesława Kwiatkowska i Halina Celińska. Większość koncertów odbywała się w National Library, którą Ogniwo # 8 wspiera jako członek "Friends of the National Library". Oprócz płaconej składki Ogniwo bierze udział w zbieraniu, wycenianiu i sprzedaży książek, która odbywa się co roku pod koniec września.

19 lutego 2000 roku w ratuszu w Nepean, odbył się zorganizowany przez Ogniwo # 8 "Polish Heritage Day". Ogniwo wciągnęło do współpracy wszystkie polskie organizacje na terenie Ottawy i dwie polskie szkoły. Były stoliki z różnymi wyrobami artystycznymi i kulinarnymi oraz osobna sala z wystawą malarską, fotograficzną i z artystycznymi wyrobami włókienniczymi. Obecna była Burmistrz Nepean Mary Pitt (z pochodzenia Polka), Ambasador RP Bogdan Grzeloński, Przewodnicząca Zarządu Głównego Federacji Iwona Bogorya oraz organizatorka całej imprezy, nasza przewodnicząca Ewa Zadarnowska w asyście wszystkich członkiń Ogniwa. Dzień ten, zakończony był koncertem uzdolnionej młodej skrzypaczki Urszuli Zielińskiej przy akompaniamencie jej ojca, Stana Zielińskiego. Występowały również: Barbara Szarek - sopran i Anna Moszczyńska - fortepian. Uroczystości związane z otwarciem "Polish Heritage Day" były nagrywane przez pięć stacji telewizyjnych.

Następnym ważnym wydarzeniem 2000 roku była wystawa w Bytown Museum trwająca od 15 czerwca do 15 listopada. Po sukcesie "Polish Heritage Day", dyrektor Bytown Museum zwrócił się do Federacji z prośbą o zorganizowanie razem z "Ottawa Historical Society" wystawy o polskich pionierach. Ogniwo porozumiało się z Instytutem Kaszuby i rezultatem była wystawa o życiu pionierów polskiego pochodzenia od początku emigracji do 1935 roku. W wystawie w Bytown Museum brało udział 10 grup etnicznych. Nasza część wystawy składała się z gabloty z eksponatami prywatnymi i tryptyku przygotowanym przez Instytut "Kaszuby" o historii Kaszubów.

Rok 2001 został zakończony koncertem poetycko - muzycznym pt. "Potrzeba nam ciszy", opartym na poezji Anny Moszczyńskiej.

Ogniwo współpracuje z innymi organizacjami i bierze czynny udział we wszystkich inicjatywach, wynikających z potrzeb chwili. A jest tych potrzeb wiele. Również wszystkie akcje podejmowane przez Kongres Polonii Kanadyjskiej są popierane przez nasze Ogniwo. Wymieńmy tylko takie jak udział w apelach i akcjach protestacyjnych tam, gdzie chodzi o dobro narodu polskiego lub nasze dobre imię, zbiórki na POSK, Bibliotekę Paryską, KOR, pomoc dla rodzin dotkniętych represjami politycznymi w kraju. Ogniwo brało udział w wieczorach dyskusyjnych urządzanych staraniem Komitetu Narodów Ujarzmionych, aby podkreślić jak niesłychanie ważnym aspektem naszego życia w wolnym świecie było informowanie o rzeczywistości człowieka w krajach ujarzmionych pozostających pod ścisłą kontrolą Rosji Sowieckiej.

Wybitną rolę odegrała w okresie stanu wojennego w Polsce Mirosława Gawalewicz, prezeska KPK, nasza członkini, która pomimo zmagania się ze śmiertelną chorobą do końca wytrwała na swoim stanowisku. Wykazała wielką energię i umiejętności organizacyjne w czasie protestacyjnych pochodów. Jej prawą ręką była Ludwika Rzepecka, która wspierała ją w czasie choroby. W okresie stanu sojennego fala uciekinierów zaczęła opuszczać Polskę. Ci co byli chwilowo za granicą nie wracali. Wszyscy wymagali natychmiastowej pomocy. W tym okresie Ogniwo # 8 włączyło się do pracy KPK i SPK, które energicznie zajęły się sprawą sprowadzania do Kanady uciekinierów znajdujących się w tymczasowych obozach w Austrii, Niemczech i Włoszech. Ogniwo sponsorowało sprowadzenie do Kanady matki z córką, którym trzeba było zorganizować mieszkanie, pracę i pomoc finansową.

Ogniwo # 8 zawsze było lojalną podporą KPK, na którą Okręg Ottawski Kongresu zawsze mógł liczyć. Przykładem może być urządzony w jesieni 1969 r. bankiet z okazji przyjazdu do Ottawy Jego Ekscelencji ks. Kardynała Wojtyły. W 1976 członkinie pomagały KPK w organizowaniu bankietu dla Biskupa Bejzy, w 1980 roku brały niezwykle czynny udział w pracach poprzedzających Walny Zjazd Kongresu Polonii Kanadyjskiej. W każdym Komitecie Organizacyjnym pracowała co najmniej jedna członkini naszego Ogniwa. Jadwiga Domańska była odpowiedzialna za stronę artystyczną, Elżbieta Kołodziej zajęła się bankietem, Krystyna Makomaska, Weronika Ramik i Danuta Tabaka przygotowały "Wine and Cheese Party" na otwarcie polskiej sztuki ludowej w Museum of Man. Iwona Gadomska pełniła dyżur przy biletach, a Wanda Zatłokal-Garlicka dostarczyła materiału dla delegatów.

Również łączy nas bliska współpraca z SPK. 21 sierpnia 1977 roku odbyła się uroczystość wręczenia i poświęcenia sztandaru SPK w Ottawie. Wiceprzewodnicząca Wanda Zatłokal wbiła do sztandaru srebrny gwóźdź ufundowany przez Federację. W czasie tej samej uroczystości p. J. Domańska wręczyła przedstawicielom SPK ziemię z pod Monte Cassino.Ogniwo również pomagało gdy w 1995 roku SPK urządziło obchódy rocznic II Wojny Światowej. Wieczór był uświetniony obecnością Gubernatora Generalnego, Ekscelencji E. Schreyera. 13 czerwca, 2000 r. Przewodnicząca Ewa Zadarnowska reprezentując Federacjęwzięła udział w uroczystościach w Niagara on the Lake w 82 rocznicę zbrojnego czynu Polonii Amerykańskiej i Kanadyjskiej na cmentarzu Hallerczyków.

Trudno doprawdy wyliczyć cały szereg imprez organizowanych przez szczupłe grono członkiń w ciągu ubiegłych lat. Zaczęło się od balu kotylionowego dla Ottawskiej Polonii w pierwszym roku istnienia. Były imprezy o charakterze kulturalnym, jak odczyt dr Jerzego Brauna i jego poetycki wieczór autorski. Ogniwo wykonało też dużą pracę przygotowania do druku pracy filozoficznej dr Brauna przez przepisanie rękopisu w języku francuskim. Był odczyt Komandora Wrońskiego o pracach Instytutu im. Sikorskiego i odczyt wygłoszony przez prof. Harmstone-Rakowską, który był zorganizowany wspólnie przez Ogniwo i Instytut Naukowy. W 1966 roku odbył się bardzo udany wieczór artystyczny o tematyce millenijnej, były towarzyskie wieczory brydżowe, były też wewnętrzno-federacyjne wieczory towarzyskie urozmaicone prelekcjami, przeźroczami itp. Wielokrotnie Ogniwo organizowało pod protektoratem Okręgu Kongresu obchody świąt narodowych 3-go Maja i 11-go Listopada.

Z przybyciem do Ottawy p. Jadwigi Domańskiej, naszej członkini, ożył teatr w Ottawie i Polonia mogła oglądać różne sztuki teatralne na wysokim poziomie artystycznym. Również Akademie i obchody świąt narodowych organizowane pod jej kierunkiem podniosły swój poziom artystyczny. Popierane były przez Ogniwo wszelkie inicjatywy organizowane przez i dla młodzieży. Tak więc gościem Ogniwa był zespół młodzieżowy Ogniwa # 1 - Toronto z wieczorem poświęconym twórczości Władysława Reymonta, teatr młodzieżowy "Arabeska", a także zespół młodzieżowy z Montrealu. Zbierane były wpłaty na prenumeratę pisma młodzieżowego "Echo". Staraniem Jadwigi Domańskiej "Ottawski Klub Teatralny" wystawił odnosząc ogromny sukces "Betlejem Polskie", dwukrotnie "Przed Sklepem Jubilera", pióra Andrzeja Jawienia (pseudonim Papieża). Ogniwo # 8 w programie Akademii 3 Majowej wystawiło słuchowisko pt. "Wczoraj i dziś Harcerstwa Polskiego". Autorką i reżyserką słuchowiska była Jadwiga Domańska. W roku 1976 roku, kiedy odbywał się ogólno-polonijny Zjazd ZHP, członkinie Ogniwa we współpracy z Kołem Przyjaciół Harcerstwa, włożyły wiele pracy w przygotowanie przyjęcia dla półtoratysięcznej rzeszy młodzieży harcerskiej w czasie ich wycieczki do Ottawy w celu zwiedzenia stolicy.

W 2000 roku, po zjeździe harcerskim w Acton, Ont., do Ottawy przybyła grupa harcerzy z Litwy, Łotwy, Ukrainy i Białorus.i Razem z KPK i SPK przyjęliśmy młodzież w Domu Polskim lunchem, a nasze Ogniwo wręczyło stypendia w wysokości $50 dla 12 -stu uczestników.

W 1976 roku został zorganizowany po raz pierwszy w Ottawie Konkurs Recytatorski zainicjowany przez członkinię Ogniwa # 8 Jadwigę Domańską. Pierwszy Komitet Organizacyjny składał się z Jadwigi Domańskiej, Danuty Krzaniak i Natalii Jeffreys. Federacja ufundowała nagrody pieniężne i książki. Inicjatywa ta została bardzo dobrze przyjęta i jest powtarzana do obecnej chwili. Niektórzy finaliści jeżdżą do Toronto na Konkurs Recytatorski Fundacji Reymonta, biorą też udział w Akademiach.

Od początku swojego istnienia Ogniwo zdobywało fundusze na różne cele charytatywne i na szerzenie kultury polskiej, na doraźną pomoc rodzinom polskim w Ottawie, wysyłanie paczek żywnościowych do Polski i dotacje w ramach "Christmas Exchange", członkinie odwiedzają również chorych w szpitalach. Lista wszystkich akcji podejmowanych przez Ogniwo jest niezwykle długa; dotyczy to zarówno pomocy finansowej, jak też bezpośredniej opieki nad potrzebującymi. Fundusze były przekazywaane dorocznie na cele szerzenia kultury polskiej w Kanadzie. Ogniwo występowało także z pomocą ofiarom kataklizmów jak np. trzęsienia ziemi w Gwatemali, czy powodzie w Polsce i w Kanadzie, ratowanie chorych dzieci, czy na "Action Life" - w obronie życia dziecka. Od paru lat zaczęto zbieranie znaczków na tresowanie psów dla niewidomych, koców dla bezdomnych na zimę. Ewa Zadarnowska jest w kontakcie ze szkołą polską w Turkmenistanie dla której Ogniwo # 8 wysyłało dwa lata pod rząd książki do nauki języka polskiego i historii, przybory szkolne i pieniądze na powstające Centrum Polonijne w Aszchabadzie. Ostatnie lata, młodsze i bardziej energiczne członkinie naszego Ogniwa co roku biorą udział w Regional Walkathon na rzecz walki z rakiem piersi - oto niektóre ze spraw, dla których Ogniwo # 8 okazuje zrozumienie i poparcie.

Dla zyskania funduszy na różne cele charytatywne, Ogniwo często organizowało rozrywkowe imprezy. Dochodową zabawą stały się "Andrzejki" ponawiane corocznie, były też Wieczorki Brydżowe, "Podwieczorek przy Mikrofonie", Bale Sylwestrowe, stoiska z wyrobami ludowymi i artystycznymi, sprzedaż wypieków, w latach późniejszych praca w kasynach, która dawała duże dochody i sprzedawanie książek. Dochód przynosiły też organizowane koncerty, choć czasem trzeba było dokładać do honorarium początkującym artystom rezygnując z dochodu.

Nasze Ogniwo jest dumne, że wiele z naszych członkiń zostało wyróżnionych za swoją pracę społeczną, chociaż są i te, które choć nie mają żadnych odznaczeń włożyły bardzo dużo pracy dla innych.

Niektóre odznaczenia: Jadwiga Domańska - Polonia Restituta, Order Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż SPK, Złota Odznaka KPK i wiele innych z okresu wojny; Mirosława Gawalewicz - Order of Canada 1991, Złota Odznaka KPK i inne wyróżnienia za swoją pracę dla Polonii; Zofia Zawidzka - Krzyż papieski "Pro Eclesiam et Pontifice" w styczniu w 1995, za swoją pracę na niwie misyjnej której się podjęła, nie zaniedbując pracy w Federacji; 12 pań z Ogniwa zostało wyróżnionych oznaką "Trilium" przez Ontaryjskie Ministerstwo Obywatelstwa i Kultury; 17 członkiń otrzymało Ontario Volunteer Service Awards za pracę społeczną.